پروتکل IPX/SPX

پروتکل IPX/SPX



پروتكل IPX/SPX به وسیله ی شركت Xerox طراحي شد و بعداً به وسیله ی شركت Novell تكميل و مورد استفاده عملي قرار گرفت لذا اكثراً به‌محض آنكه نام پروتكل را مي‌شنوند به ياد Novell مي‌افتند. البته در سيستمهاي Novell نسخه‌هاي ۴.۰ و عمدتاً ۵.۰ به بعد، از پروتکل TCP/IP نيز مي‌توان استفاده كرد. پروتكل IPX/SPX هيچيك از نقاط ضعف NetBIOS را نداشته و بسيار پروتكل قدرتمندي است اما قابليت TCP/IP باعث شده است كه از IPX/SPX كمتر استفاده شود (پروتکل IPX/SPX).

IPX/SPX پروتکلی مسیرپذیر است که بوسیله شرکت ناول ایجاد و در نسخه های اولیه نت ور استفاده شده است. پروتکل IPX از مجموعه پروتکلهای IPX/SPX مسئول مسیردهی اطلاعات در امتداد شبکه یک پروتکل مسیرپذیر است به طوری که الگوی آدرس دهی پروتکل امکان شناسایی سیستم های موجود در شبکه و شبکه ای که در آن قرار دارد را برای پروتکل فراهم می سازد. مدیر شبکه برای هر شبکه یک آ ی دی شناسایی (ID) اختصاص می هد. یک نویسه شناسایی (ID) شبکه IPX ارزشی بر مبنای شانزده با ۸ نویسه (کاراکتر) می باشد. مثل OBADBEEF. یک آدرس های کامپیوتری در شبکه IPX/SPX مک آدرس ها نیز دخالت دارند و در ID شبکه قرار می گیرند (پروتکل IPX/SPX).
پیکربندی IPX/SPX به آسانی پیکربندی Net BEUI نیست؛ برای نصب یک IPX آشنایی با موضوعات پیکربندی مثل شماره شبکه و نوع فریم ضروری است.


  • شماره شبکه: شماره ای است که به سگمنت شبکه ناول اختصاص داده می شود؛ این شماره یک ارزش عددی مبنای شانزده یا حداکثر ۸ رقم می باشد .
  • نوع فریم: یک قالب بندی از بسته است که توسط شبکه به کار می رود. حصول اطمینان نسبت به این موضوع مهم است که همه سیستم های شبکه برای فریم همسان پیکربندی می شوند؛ برای مثال اگر بخواهیم به سرور شماره ۱ که از فریم نوع ۸۰۲.۲ استفاده می کند متصل شوم لازم است از پیاده سازی تنظیمات خود بر اساس فریم نوع ۸۰۲.۲ اطمینان حاصل کنم در غیر اینصورت قادر به ارتباط با سرور شماره ۱ نخواهیم بود (پروتکل IPX/SPX).

پیش فرض سیستم عامل های مایکروسافت بر این اساس استوار است که به طور خودکار با نوع فریم تنظیم می شوند لذا به پروتکل IPX/SPX اجازه می دهد نوع فریم به کار گرفته شده در شبکه را شناسایی و خود را بر اساس آن پیکربندی نماید. همین امر موجب آسان تر شدن پیکربندی IPX/SPX در سال های اخیر شده است.

باوجود اینکه IPX در مقابل مسیردهی بسته ها پاسخگوست در عین حال انتقالی غیرقابل اتکا و فاقد ارتباط است. غیرقابل اتکا بودن بدین معناست که بسته های IPX بدون درخواست از مقصد مشخص به منظور تأیید دریافت، به آن مقصد ارسال می شوند. فاقد ارتباط بودن به معنی این است که قبل از ارسال داده هیچ جلسه ای بین فرستنده و گیرنده داده ها برگزار نمی شود. پروتکل SPX از مجموعه پروتکل های IPX/SPX برای تحویل مطمئن بسته ها مسئولیت پذیر است. SPX به عنوان پروتکلی ارتباط گرا این اطمینان را ایجاد می کند؛ اگر بسته ها از سوی مقصد مورد نظر دریافت نشد، مجددا آنها را ارسال نماید.  مهم ترين ويژگي هاي اين پروتكل عبارتند از


  • پيكربندي نسبتاً ساده Simple Configuration
  • در هر ابعادي از شبكه، كوچك يا بزرگ قابل استفاده است
  • Any Scale of Network قابليت مسيريابي دارد
  • حق انتخاب در انتقال اطلاعات بصورت عادي (CL) يا سفارشي (CO)
  • (Connection Oriented (SPX) & Connection less Services (IPX
  • عمدتاً در محيطهايي كه سيستم‌عاملهاي قديمي Novell يافت مي‌شوند كاربرد دارد
  • Old Novell Netware Networks

 پروتکل هایی که در این مجموعه فعالیت می کنند عبارتند از:


  • پروتکل SAP: برای پروسه های سروری متفاوتی مثل File and Print Server ها و همچنین عمومی کردن سرویس های IPX مورد استفاده قرار می گیرند که به آن پروتکل SAP می گویند (Service Advertisement Protocol).
  • پروتکل NCP: برای فعالیت و عملکرد سرورها مورد استفاده قرار می گیرد. بنابراین اگر ما بخواهیم خدماتی را ارائه دهیم توسط این پروتکل ارائه می شود و توسط پروتکل SAP به Client ها می فهمانیم که این خدمات وجود دارد و ارائه می شود به اصطلاح تبلیغ می کند و در واقع NCP خود آن سرویس را ارائه می دهد (Netware Core Protocol).
  • پروتکل IPX: پروتکلی که وظیفه برقراری ارتباط سریع اما Connectionless را بر عهده دارد. یعنی زمانی که اتصال قطع می شود دوباره اتصال برقرار نمی کند و وضعیت اتصال را حفظ نمی کند. به عنوان مثال اگر در حال فرستادن ۱۰ تا Packet دیتا باشد و زمان ارسال Packet شماره ۹ اتصال قطع شود، وقتی که دوباره اتصال برقرار شود دوباره از Packet شماره ۱ شروع به فرستادن می کند (Internetwork Packet Exchange).
  • پروتکل SPX: پروتکلی است که که انتقال و  رسیدن بسته های اطلاعات را تضمین می کند مانند پروتکل TCP می باشد. برعکس پروتکل IPX است یعنی اگر در حال فرستادن ۱۰ تا Packet دیتا باشد و زمان ارسال Packet شماره ۹ اتصال قطع شود، وقتی که دوباره اتصال برقرار شود  از ادامه همان Packet شماره ۹ شروع به فرستادن می کند (پروتکل IPX/SPX).
  • پروتکل NLSP: پروتکل های Routing هستند. وظیفه آن یافتن بهترین مسیر برقراری ارتباط است مانند OSPF و RIP در مجموعه پروتکل های TCP/IP می باشد (Netware Link Service Protocol).
  • پروتکل RIP: کاربردش مانند پروتکل قبلی می باشد (Routing Information Protocol).
  • پروتکل LSL: برای ایجاد رابطی بین کارت شبکه و پروتکل های لایه های بالاتر OSI مورد استفاده قرار می گیرد. یک رابط و میانجی است (Link Support Layer).
  • پروتکل MLID: این پروتکل هم برای برقراری یکپارچگی پروتکل LSL  با لایه های بالاتر شبکه مورد استفاده قرار می گیرد (Multiple Link Interface Driver).

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *